سینما و سیاست

سینمای ما " اصلاً " سیاسی نیست!

شاید اگر از بی بی سی فارسی درخواست می شد فیلمی سینمایی علیه نظام بسازد، به هیچ وجه نمی توانست به موفقیتی که "پل چوبی" نائل شده دست یابد. در بحث نحوه القای پیام در فیلم، می گویند چنانچه فیلم بتواند به ترتیب، از راههای موسیقی فیلم، چینش صحنه، تعلیق اصلی، تعلیق های فرعی، دیالوگ ها و نهایتاً نریشن[1] پیامش را منتقل کند، هنری تر تلقی می شود. اما کرم پور، قصد آنچنان بمباران عاطفی ای داشته که از تمام فاکتورهای فوق برای زدن حرفش استفاده کرده. از تماشای پل چوبی، این احساس به انسان دست می دهد که هر بازیگری خواسته از اظهار تنفر نسبت به نظام عقب نماند، خود را به فیلم رسانده. ولو بدون هیچ نقش خاصی و حتی بدون دیدن تصویر و فقط با صدای از پشت تلفن. گویا در جایی مخالفین انقلاب گروهی از بازیگران مشهور را جمع کرده تا تجمع مردمی درست کند. مهران مدیری، فرزاد حسنی، هدیه تهرانی، مهناز افشار، بهرام رادان، آتیلا پسیانی، برزو ارجمند، فرهاد اصلانی، امید روحانی و تعدادی دیگر از جمله این گروه اند.

القائات این فیلم را می توان در سه دسته جای داد: دسته اول، القاء سیاه بودن وضعیت کشور در اثر دیکتاتوری، دسته دوم تلقین به مهاجرت از کشور و دسته سوم، حملاتی است که فیلم ساز به فرهنگ جنسی اسلامی دارد. حال بصورت فهرست وار به ذکر آیتم هایی که این القائات را پشتیبانی می کنند می پردازیم.

(بقیه در ادامه مطلب)